به مناسبت بزرگداشت فردوسی و پاسداشت زبان پارسی،مراسمی ادبی با حضور استاد دکتر حمید طبسی،شاهنامه پژوه و استاد زبان و ادبیات پارسی و جمعی از علاقه مندان زبان و ادبیات پارسی روز سه شنبه 29 اردیبهشت در تالار پورسینا برگزار شد.

دکتر طبسی چرایی نامگذاری 25 اردیبهشت را به عنوان روز فردوسی اینگونه شرح داد که به گواه مستندات، تاریخ پایان سرایش شاهنامه 25 سپندارمذ(اسفند ماه) بوده و با توجه به اینکه ، شاهنامه بهار فرهنگ و ادبیات پارسی است خردجمعی بر آن شد تا گرامیداشت  این آیین را در اوج اعتدال بهاری یعنی اردیبهشت ماه در  تقویم ملی ثبت کنند.

زبان،صرفا ابزار گفت و گو نیست

استاد زبان و ادبیات پارسی با اشاره به اینکه زبان نه تنها ابزار گفت‌وگو، بلکه شناسنامه‌ی تاریخی، فرهنگی و هویتی هر تمدن است گفت:اگر ملت‌ها را به زبانشان بشناسند، بی‌تردید زبان پارسی یکی از درخشان‌ترین نمادهای تداوم تمدن ایرانی در طول سده های حیات فرهنگی است.چرا که زبانِ پارسی، در گذر روزگاران، پیام آور اندیشه‌های ژرف و لطایفِ معنوی بوده و پرچم‌دارِ زیبایی‌شناسیِ ایرانی است.از سنگ‌نوشته‌هایِ باستانی تا منظومه‌هایِ عرفانی، از حماسه‌هایِ ملی تا متونِ علمی و فلسفی، از نغمه‌های خوشِ رودکی تا حماسه‌های فردوسی، از عرفانِ مولوی تا حکمتِ سعدی، از عشق‌بازیِ حافظ تا تاریخِ بیهقی؛ همگی گواهِ تواناییِ این زبان در بیانِ مفاهیمِ پیچیده و حفظِ پیوستگیِ فرهنگیِ ما هستند.

دکتر طبسی با بیان اینکه حدود 9000واژه اصیل  و منحصر به فرد پارسی در شاهنامه آمده، جایگاه فردوسی را در تاریخ ادبیات ایران و جهان رفیع و بی مانند دانست و ادامه داد: فردوسی نه صرفاً یک شاعر، که نگهبانِ امینِ زبانِ پارسی است. او در روزگاری پا به میدان نهاد که زبان و فرهنگ ایرانی در معرض فرسایش و فراموشی بود. در زمانی که بیمِ خاموشیِ نداهایِ اصیلِ ایرانی می‌رفت، او با آگاهی از جایگاه والای زبان، با همت بلند و عشقی ژرف به ایران و ایران‌دوستی، شاهنامه را پدید آورد.

تعهد فردوسی به زبان پارسی

این شاهنامه پژوه در تفسیر بیت معروف    " بسی رنج بردم در این سال سی  عجم زنده کردم بدین پارسی" اظهار داشت:

این بیت، اوجِ تعهدِ فردوسی به زبان و تمدنِ ایران است. گواه این است که شاعر ضمن بیان رنج و اندوه خود از شبیخون فرهنگی وارد شده به زبان مادری، بسان پیامبری مبعوث می شود تا رسالت تاریخی خود را به نمایش بگذارد. رسالتی که در آن، واژگان شعر، نه صرفا یک ابزار ارتباطی، که ابزار زایش هویت و حفظ موجودیت فرهنگی یک ملت می‌شود. او با احیایِ واژگانِ پارسی، بازآفرینیِ داستان‌هایِ کهن، و سرودنِ ابیاتی که هر کدام گنجینه‌ای از حکمت و ادب است، زبانِ پارسی را توانمندتر ساخت تا شکوه و بزرگی سرزمین مادری را دیگربار به جهانیان یادآور شود.

شاهنامه،شناسنامه ملی ایران است

دکتر طبسی  پس از خوانش ابیاتی از شاهنامه، ازغنای معنایی این منظومه حماسی  بعنوان گنجینه سترگ فرهنگی و ادبی یاد کرد و گفت: شاهنامه تنها داستانِ پهلوانان نیست؛ بلکه آینه‌یِ تمام‌نمایِ ارزش‌هایِ اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و حتی جهان‌بینیِ ایرانیانِ باستان است. اثری که تنها یک منظومه‌ی حماسی نیست، بلکه سند هویت ملی، گنجینه‌ی واژگان فارسی، و ستون استوار فرهنگ ایرانی است.

پاسداشت زبان،تنها ستایش یک زبان نیست،پاسداشت تاریخ یک ملت است

استاد زبان و ادبیات پارسی ادامه داد: امروز، وقتی به زبانِ پارسی سخن می‌گوییم، در واقع به هزاران سال تاریخ، فرهنگ، اندیشه، و هنرِ ایران سخن می‌گوییم. این زبان، میراثِ مشترکِ همه‌یِ ماست؛ میراثی که فردوسی، با عشق و ایثار، آن را به ما ارزانی داشته است.ازین رو پاسداشت زبان پارسی، تنها ستایش یک زبان نیست؛ بلکه پاسداشت تاریخ، اندیشه، اخلاق، و حافظه‌ی جمعی یک ملت است..

مسوولیت فردی و ملی برای حفظ و گسترش زبان

در روزگار ما، زبان پارسی همچنان نیازمند توجه، پالایش، آموزش درست، و بهره‌گیری شایسته است. حفظ اصالت واژگان، پرهیز از سستی زبانی، و آموزش دقیق و انتقال درست این زبان به نسل‌های آینده، از وظایف مهمی است که بر دوش همه‌ی ما، به‌ویژه فرهیختگان و استادان ادب، قرار دارد. بنابراین، وظیفه‌ی امروز ما، به‌ویژه اهل فرهنگ و آموزش، آن است که با دقت، آگاهی و مسوولیت، در حفظ و گسترش این میراث گران‌سنگ بکوشیم.